یکی از دوستام
مامانش سرطان داره
من خودم میدونم
تهش چیزی نیست
تهش حداقل تو ایرانمون چیزی نیست . ولی چیزی هست به نام کیفیت زندگی
من وقتایی ک مریضای سرطانی میدیدم این درک رو نداشتم
بیشتر کارای تسکین درد کنیم
کارایی ک حالشون خوب شه مخصوصا ک بیمارستان ما سانتر انکولوژی نداره
.
اما الان ک دوستمو میبینم
و مادرش درگیره
میفهمم ک چ زندگی روحی روانی سختی دور و بری ها متحمل میشن خودش ک بماند
برچسب:
نویسنده: پارسا رستگار